پرنده مهاجر...

سکوت

sayebesaye — Fri, 14 Sep 2007 22:48:34 GMT

در نیمه شبی تاریک

پلکهایم برهم

همه جا سکوت بود

سکوتی پر از فریاد

پر از اصوات نا گفته

سکوت کودکی که از گرسنگی دلش به درد آمده بود

سکوت مادری که به داغ پسر نشسته بود

سکوت مادربزرگ که سالها به انتظار دیدن فرزند نشسته بود

سکوت پدری که دستانش پینه بسته بود

و غم نان آوری به دلش نشسته بود...

همه جا سکوت بود

سکوت

اما...

سکوتی لبالب از فریادهای خاموش

نمیدانم چه کسی این همه لبها را بسته بود

اما...

همه جا چه زجر آور از سکوت پر بود

سکوت زندانی خسته که آه در بساطش نبود

و خانه اش رو به ویرانی بود

و به جرم فقر اسیر درهای زندان بود...

سکوت بیمار بیجانی که در کنج خانه

از درد به خود میپیچید

اما

با نداری فقط درد برای خود میخرید...

سکوت آن زن دوره گرد

که زیبایی گل برایش در این خلاصه بود

که تنها امید زندگی یکدانه کودکش گل بود

همه حا چه زجرآور از سکوت پر بود...

سکوتی کشنده تر از هزاران فریاد...

همه جا فقط سکوت بود

سکوت...

روز میلاد

sayebesaye — Sun, 22 Jul 2007 09:11:18 GMT

سالی دگر سپری و به ارقام روزهای زندگی من افزوده شد...

در سی و یکمین روز از فصل گرما ، بیست و ششمین تابستان زندگی رو به نیمه میرسونم ...

مثل مژه بر هم زدنی گذشت...

مثل یه خواب کوتاه نیمروز...

شقايق گل هميشه عاشق

sayebesaye — Wed, 16 May 2007 22:03:18 GMT

شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم

گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت :

شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري

به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبيبان گفته بودندش

اگر يک شاخه گل آرد

ازآن نوعي که من بودم

بگيرند ريشه اش را و

بسوزانند

شود مرهم

براي دلبرش آندم

شفا يابد

چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را

بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده

و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه

به روي من

بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من

به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و

به ره افتاد

و او مي رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را

رو به بالاها

تشکر از خدا مي کرد

پس از چندي

هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت

و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت

به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟

در اين صحرا که آبي نيست

به جانم هيچ تابي نيست

اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من

براي دلبرم هرگز

دوايي نيست

واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!

نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و

من در دست او بودم

وحالا من تمام هست او بودم

دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟

و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت

که ناگه

روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد

دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه

مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت

نشست و سينه را با سنگ خارايي

زهم بشکافت

اما ! آه

صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد

زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد

و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد

نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را

به من مي داد و بر لب هاي او فرياد

بمان اي گل

که تو تاج سرم هستي

دواي دلبرم هستي

بمان اي گل

ومن ماندم

نشان عشق و شيدايي

و با اين رنگ و زيبايي

و نام من شقايق شد

گل هميشه عاشق شد

دلم تنگه و غمگین ...

sayebesaye — Tue, 15 May 2007 11:22:18 GMT

سلام ...

بعد از یه سال دوباره اومدم خونه دلم...

نمیدونم چه کسی هستی که اینا رو میخونی اما مهم اینه که میخونی ...

هر کسی که هستی به رسم دوستی ازت ممنونم

ممنونم که درد دلم رو میخونی ....

دلم اینقد پره و غمگین که حتما میگی بعد این یه سال اینجوری نمیومدی بهتر بود ...

میخوام دوباره توی وبلاگم بنویسم.

هر چی که تو دلمه اینجا می نویسم

می نویسم که از بی وفایی زمونه دلم گرفته

از بی وفایی آدماش

از دورنگیشون

از خیلی چیزا ....

بازم میام ....

آدما حرمت اين پنجره ها رو مي شکنن
با نگاه زردشون ، دل بهارو مي شکنن

لهجه ي سلامشون ، بوي خدافظي ميده
دل نازکم از اين آدما خيلي رنجيده

ميدون مسابقس ، بازيه دل شکستنه
قهرمان ميشه با سر، هر کسي نارو بزنه

ميون اين آدما ، چطور بايد بُر بخورم
مثل ابرا بازم از ، بارون دلتنگي پُرم

تو که درس کينه رو ، مشغول دوره کردني
نگا کن دلت شده ، رنگ سياهه روشني

کاش دوباره حرفي از عاشقي در ميون باشه
هر کي هر چي که ميگه ، تو دلشم همون باشه

کاشکي آدما با هم يه ذره مهربون بشن
فصل پيوند گُلاس ، کاش همه باغبون بشن

ميدون مسابقس بازيه دل شکستنه
قهرمان ميشه با سر هر کسي نا رو بزنه

تو هم آخر توانستي به قلبم داغ بگذاري

و عشق آتشينم را ز سردي هيچ انگاري

تظاهر بود گفتي : تو را من دوست مي دارم

ندانستم به غير از من کسي را زير سر داري

sayebesaye — Mon, 20 Mar 2006 22:31:18 GMT

سلام سلام سلام با صدتا گل از اینا :

سال ۸۵ اومد و همه چی نو شده از طبیعت خدا گرفته تا طبیعت آدمها ...( البته امیدوارم که اینطوری باشه)

عید همتون مبارک باشه

امیدوارم که غمها و کدورتها رو تو اون سال جا گذاشته باشید و با یک نیروی عظیم آماده گذران روزهای امسال باشید.

لحظه سال تحویل چه احساسی داشتین؟( این بخش رو یادتون نره تو کامنتهاتون ...)

من که هم دلم می خواست گریه کنم و هم بخندم... یه حال خاص...

نمیدونستم واسه گذشتن یه سال از عمرم ( که نمیدونم چه جوری گذشت ...)غصه بخورم یا واسه اومدن یه سال دیگه بخندم...( البته این خنده هم گاهی با دلهره های خاص خودش همراهه که امسال چی پیش میاد ولی هر چی خدا بخواد همون میشه...)

به هر حال...

امیدوارم که سال خوبی پیش رو داشته باشین و ایامتون لبریز از شادی و شادکامی و موفقیت و سلامتی باشه و به همه آرزوهای قشنگتون برسین.

این دو تا کارت رو برای کلوب فتوشاپ طراحی کرده بودم که اینجا میزارم به مناسبت سال جدید .

و شعر زیبای فریدون مشیری هم تقدیم به همه شما عزیزان.

******************************************************************

بوي باران، بوي سبزه، بوي خاك.

شاخه‌هاي شسته، باران خورده، پـاك.

آسمان آبي و ابر سپيـد

برگ‌هـاي سبـز بيـد

عطر نرگس، رقص بـاد

نغمهء شوق پرستوهاي شاد

خلوت گرم كبوترهاي مست...

نرم نرمك ميرسد اينك بهـار

خوش بحال روزگار!

خوش بحال چشمه‌ها و دشت‌ها

خوش بحال دانه‌ها و سبزه‌ها

خوش بحال غنچه‌هاي نيمه‌باز

خوش بحال دختر ميخك – كه مي‌خندد به ناز! -

خوش بحال جام لبريز از شراب

خوش بحال آفتـاب

اي دل من - گرچه در اين روزگار

جامهء رنگين نمي‌پوشي به كام

بـادهء رنگين نمي‌نوشي به جام

جامت از آن مي كه مي‌بايد تهي‌ست! –

اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم

اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار

گر نكوبي شيشهء غم را به سنگ،

هفت رنگش مي‌شود هفتـاد رنگ!

sayebesaye — Mon, 13 Mar 2006 23:36:18 GMT

سلام به شما دوستای نازنینم

ممنون که همیشه به یادم هستین و معذرت به خاطر این همه تاخیر

چهارشنبه سوری خوش بگذره و امیدوارم که مواظب خودتون و خونواده باشین و روز به این قشنگی رو با زیاده روی و آتیش بازی های مخرب خراب نکنین.

این شعر قشنگ تقدیم به همه شما عزیزان :

در برق آن نگاهت ٬هرشب رهایم ای دوست

شاعر شدم که روزی وصفت نمایم ای دوست

چشمان پرفروغت ٬ میعادگاه عشق است

من آسمان چشمت رامی ستایم ای دوست

احساس وشورعشقی بازآی ای بی تو زردم

عمری به درد دوری من مبتلایم ای دوست

درد است زنده بودن وقتی شبی نباشی

گربی توزنده بودم ٬گو بی وفایم ای دوست

sayebesaye — Sun, 05 Feb 2006 20:49:18 GMT

روز قسمت بود.خدا هستي را قسمت ميکرد.خدا گفت: چيزي از من بخواهيد هر چه باشد.شما را خواهم داد .سهمتان را از هستي طلب کنيد زيرا خدا بخشنده است. و هر که آمد چيزي خواست.يکي بالي براي پريدن و ديگري پايي براي دويدن.يکي جثه اي بزرگ خواست و آن يکي چشماني تيز.يکي دريا را انتخاب کرد و يکي آسمان را. در اين ميان کرمي کوچک جلو آمد وبه خدا گفت:خدايا من چيز زيادي از اين هستي نمي خواهم.نه چشماني تيز ونه جثه اي بزرگ نه بال و نه پايي ونه آسمان ونه دريا .....تنها کمي از خودت.تنها کمي از خودت به من بده و خدا کمي نور به او داد. نام او کرم شب تاب شد.خدا گفت: آن که نوري با خود دارد بزرگ است.حتي اگر به قدر ذره اي باشد.تو حالا همان خورشيدي که گاهي زير برگ کوچکي پنهان مي شوي و رو به ديگران گفت: کاش مي دانستيد که اين کرم کوچک بهترين را خواست.زيرا که از خدا جز خدا نبايد خواست.

شکست را چگونه تعريف مي کنند؟

گفتند: شکست يعني تو يک انسان در هم شکسته اي! گفت: نه ! شکست يعني من هنوز موفق نشده ام.
گفتند شکست يعني تو هيچ کاري نکرده اي. گفت نه! شکست يعني من هنوز چيزي ياد نگرفته ام.
گفتند : شکست يعني تو يک آدم احمق بودي. گفت نه! شکست يعني من به اندازه کافي جرات و جسارت نداشته ام.
گفتند : شکست يعني تو ديگر به آن نمي رسي. گفت نه! شکست يعني مي بايد از راهي ديگر به سوي هدفم حرکت کنم.
گفتند : شکست يعني تو حقير و نادان هستي گفت نه! شکست يعني من هنوز کامل نيستم.
گفتند: شکست يعني تو زندگيت را تلف کردي. گفت نه! شکست يعني من بهانه اي براي شروع کردن دارم.
گفتند: شکست يعني تو ديگر بايد تسليم شوي! گفت نه! شکست يعني من بايد بيشتر تلاش کنم.

sayebesaye — Mon, 30 Jan 2006 21:35:18 GMT

سلامی گرم خدمت دوستای خوبم . ممنونم که لطف می کنید و به خونه دلم . سری می زنید و جملات زیباتون رو یادگاری می زارین . وقتی میام و جملات زیباتون رو می خونم واقعا خوشحال می شم. البته باید معذرت خواهی هم بکنم به خاطر اینکه دیر به دیر آپ می کنم . یک دوست عزیز خواسته بودن بگم چه جوری می تونن عکس و یا جملات متحرک در وبلاگشون قرار بدن . ای کاش وقتی که کامنت گذاشتن ایمیل یا آی دی ... می دادن که من بتونم راهنماییشون کنم . به هر حال سعی میکنم که راجع به این موضوع مطلبی بنویسم و در وبلاگ دیگرم قرار بدم که به این آدرس هست :

http://www.new-world.blogfa.com

امیدوارم که اگر به اونجا هم اومدید نظراتتون رو ارائه بدین .

از دوستانی هم که گفتم لینکشون رو در اینجا قرار میدم و هنوز این کار رو نکردم معذرت می خوام . چون تعدادی محدودی لینک می گیره و من باید تغییراتی در اون ایجاد کنم تا بتونم تعداد بیشتری لینک دوستان رو قرار بدم که در اسرع وقت این کار رو هم انجام می دم.

ماه محرم ٬ ماه شهادت سرور و سالار شهیدان هم فرا رسید . در این روزها هیچ مسلمانی نیست که به یاد مظلومیت امام حسین و یارانش و بانوی بزرگوار حضرت زینب (ع) ٬ غمگین نباشه و قطره اشکی گوشه چشمانش ننشینه . در این ایام به یاد همه باشید و همه رو دعا کنید که شاید دعای شما اگر برای خودتون کارساز نباشه ممکنه شخص دیگری رو حاجت روا کنه . من رو هم از دعاهای خیرتون محروم نکنید . من که تا به حال توفیق رفتن به کربلا رو نداشتم ولی امیدوارم که این سفر نصیب من و همه شما دوستان بشه .

التماس دعا.

سایتهای زیر هم راجع به محرم مطالبی نوشتن که اگر علاقه مند بودید می تونید ببینید:

http://moharam.dezwiz.com/

http://www.tebyan.net/Monasebat/82/12/html/moharam-1main.htm

sayebesaye — Thu, 19 Jan 2006 11:16:18 GMT

سلامی گرم به همه دوستان عزیزم در این سرمای زمستون

این ایام خجسته و مخصوصا عید سعید غدیر رو به همه شما عزیزان تبریک می گم .

امیدوارم که ایام به کامتون باشه و همیشه مثل عید شادی تو خونتون موج بزنه

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را		که به ماسوا فکندی همه سایه‌ی هما را
دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین		به علی شناختم به خدا قسم خدا را
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند		چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را
مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ		به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را
برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن		که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من		چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا
بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب		که علم کند به عالم شهدای کربلا را
چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان		چو علی که میتواند که بسر برد وفا را
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت		متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت		که ز کوی او غباری به من آر توتیا را
به امید آن که شاید برسد به خاک پایت		چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان		که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم		که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی		به پیام آشنائی بنوازد و آشنا را»
ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب		غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

داستان دو تا دانه

sayebesaye — Sun, 15 Jan 2006 22:32:18 GMT

دو تا دانه توی خاک حاصلخيز بهاری کنار هم نشسته بودند ...

دانه اولی گفت :
" من ميخواهم رشد کنم ! من ميخواهم ريشه هايم را هرچه عميق تر در دل خاک فرو کنم و شاخه هايم را از ميان پوسته زمين بالای سرم پخش کنم ... من ميخواهم شکوفه های لطيف خودم را همانند بيرق های رنگين برافشانم و رسيدن بهار را نويد دهم ... من ميخواهم گرمای آفتاب را روی صورت و لطافت شبنم صبحگاهی را روی گلبرگ هايم احساس کنم "
و بدين ترتيب دانه روئيد .

دانه دومی گفت :
" من می ترسم . اگر من ريشه هايم را به دل خاک سياه فرو کنم ، نمی دانم که در آن تاريکی با چه چيزهايی روبرو خواهم شد . اگر از ميان خاک سفت بالای سرم را نگاه کنم ، امکان دارد شاخه های لطيفم آسيب ببينند ... چه خواهم کرد اگر شکوفه هايم باز شوند و ماری قصد خوردن آن ها را کند ؟ تازه ، اگر قرار باشد شکوفه هايم به گل نشينند ، احتمال دارد بچه کوچکی مرا از ريشه بيرون بکشد . نه ، همان بهتر که منتظر بمانم تا فرصت بهتری نصيبم شود .
و بدين ترتيب دانه منتظر ماند .

مرغ خانگی که برای يافتن غذا مشغول کندوکاو زمين در اوائل بهار بود دانه را ديد و در يک چشم برهم زدن قورتش داد .

« پتی هنسن »